Ο Κώστας Χρυσόγονος για την κράτηση μεταναστών και προσφύγων

Με παρέμβαση του στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, ο Κώστας Χρυσόγονος επεσήμανε ότι οι αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν επιτρέπουν σε καμία περίπτωση την κακομεταχείριση μεταναστών και προσφύγων. Ο Ευρωβουλευτής τόνισε την ανάγκη εύρεσης μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης και της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων, καθώς και την προσπάθεια που οφείλει να καταβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την εύρεση ειρηνικής λύσης στη Μέση Ανατολή.

Δείτε την παρέμβαση του Ευρωβουλευτή εδώ :

https://youtu.be/om7Rlb9UFwM

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης :

Κύριε Πρόεδρε, τις τελευταίες εβδομάδες πληθαίνουν ανησυχητικά οι αναφορές διεθνών οργανισμών προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για κακομεταχείριση μεταναστών και προσφύγων από τις αστυνομικές αρχές ανατολικοευρωπαϊκών κρατών μελών της Ένωσης, όπως και από τις αρχές της Τουρκίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως, οφείλει να υπερασπίζεται τις καταστατικές της αξίες, δηλαδή τα θεμελιώδη δικαιώματα και το κράτος δικαίου και να καταδικάζει τις παραβιάσεις τους, από οπουδήποτε και αν προέρχονται.

          Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι πρόσφυγες δεν είναι εγκληματίες, αλλά εγκατέλειψαν την πατρίδα τους λόγω φόβου δίωξης ή αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Πρέπει να βρούμε μια δίκαιη ισορροπία μεταξύ της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων, η οποία είναι απαραίτητη για την πρόληψη εγκληματικών ενεργειών, και της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Η Ένωση οφείλει ακόμη να ρίξει όλο το βάρος της για να υπάρξει ειρήνη και ομαλότητα στην περιφέρειά της και ιδίως στη Μέση Ανατολή, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, ώστε να σταματήσει η αναγκαστική προσφυγοποίηση των ανθρώπων.

N.Ανδρουλάκης:Ιστορικό γεγονός η Συνδιάσκεψη για το Κλίμα στο Παρίσι

Στο πλαίσιο της Συζήτησης στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την Συμφωνία που επετεύχθη στο Παρίσι, στην Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Νίκος Ανδρουλάκης έλαβε το λόγο ως μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης του κ. Ανδρουλάκη:

Για πρώτη φορά μία Συμφωνία για το κλίμα υπογράφεται από 195 χώρες, όταν το Πρωτόκολλο του Κιότο είχε υπογραφεί μόνο από 38.

Επίσης, διασφαλίστηκε η απαραίτητη χρηματοδότηση, τουλάχιστον 100 δισεκατομμυρίων μέχρι το 2020 για τις λιγότερο αναπτυσσόμενες χώρες, ώστε να καταστεί εφικτή η μετάβασή τους σε μη ρυπογόνες τεχνολογίες, χωρίς συγχρόνως να απειλείται η άνοδος του βιοτικού τους επιπέδου.

Όλα τα παραπάνω καθιστούν την Συνδιάσκεψη για το Κλίμα στο Παρίσι ένα ιστορικό γεγονός, μία σημαντική αρχή.

Και μπορεί να λέμε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αλλά θα παραμείνει μόνο το ήμισυ εάν δεν προβούμε σε πλήρη εφαρμογή των αποφάσεων.

Η απουσία κυρώσεων σε περίπτωση μη τήρησης των συμφωνηθέντων είναι ένα ανοικτό ζήτημα που καθιστά την κοινωνία των πολιτών κύριο φορέα ελέγχου και πίεσης.

Για αυτό είναι απαραίτητο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να αναλάβει πρωτοβουλίες ενημέρωσης για την αξία του αγώνα απέναντι στην κλιματική αλλαγή μέσα από μία νέα περιβαλλοντική ηθική που οφείλουμε να αποκτήσουμε.

Ξεκινά το "Στέκι της Ευρώπης"

Ένα νέο χώρο συνάντησης και διαλόγου για ευρωπαϊκά θέματα θα εγκαινιάσουν τηνΠαρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015 και ώρα 12:00 η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και το

Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα. Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στο κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα (Λεωφ. Αμαλίας 8, Σύνταγμα).

Το "Στέκι της Ευρώπης" θα φιλοξενεί πρωτοβουλίες και δράσεις ενεργών πολιτών και φορέων με στόχο την ανάπτυξη διαλόγου για το μέλλον της Ευρώπης.

200 πολίτες, φορείς και οργανώσεις, που αποτελούν τον πυρήνα αυτής της προσπάθειας, θα παραλάβουν, στο πλαίσιο της εκδήλωσης, κάρτες μέλους.

Στις 15:00 την ίδια ημέρα, θα μεταδοθεί ζωντανά η πρώτη εκπομπή από το χώρο του "Στεκιού της Ευρώπης" από το διαδικτυακό ραδιόφωνο ΝGradio.gr  (http://www.ngradio.gr) με θέμα "Νέοι και Ευρώπη". Στην εκπομπή θα συμμετάσχουν 10 οργανώσεις νέων και οι παρευρισκόμενοι Ευρωβουλευτές.

Η εκδήλωση θα προβληθεί και σε Livestreaming στη διεύθυνσηwww.ustream.tv/channel/europarlgr

Interest in EU policies grew, says Eurobarometer poll

More people are generally interested in EU policies (54%, up by 11 points since 2013) and more Europeans feel their countries have benefited from EU membership (60%, up 6% since June 2013), according to the latest Eurobarometer poll, commissioned by the European Parliament and published on Monday. The survey found marked differences among countries on all the issues addressed.

The survey, of 28,150 Europeans aged over 15, took place between 19 and 29 September, a period when refugee arrivals at EU borders and tragic migrant deaths were being widely reported in the media.

How is EU membership positive for your country?

An EU average of 60% of respondents said that his or her country benefited overall from EU membership. National differences vary widely, from above 80% of answers being positive in countries such as Poland and Lituania to 34% in Cyprus. The most popular answers to the question why being in the EU benefited a country included the EU’s contribution to economic growth (35%), its contribution to peacekeeping and a strengthening of security (32%), and cooperation between their countries and other member states (31%).

Europeans were also asked to assess whether their country would do better or worse in a range of policy areas if their country were outside the EU. As in 2014, most respondents felt that their country would not do better without the EU in all the fields considered. However, in the areas of agriculture and immigration, results varied hugely. A majority in certain member states believed that their country would do better in these areas outside, rather than within, the EU.

A harmonised European social welfare system would strengthen EU citizenship

Asked what factors would strengthen the feeling of European citizenship, a majority of respondents chose: “a European social welfare system harmonised between the member states (healthcare, education, pensions, etc.)”. Compared to autumn 2014 at EU level, the importance of this factor clearly increased (45%, +13 points). As in 2014, it tops the list of most-chosen answers.

The second most frequently cited factor is “European emergency response service to fight international natural disasters”, which has also increased in importance (28 %, +6 points). The third is “being able to move to any EU country after [your] retirement and to take [your] pension with you (26 %, -1 point).”

The full Eurobarometer survey can be consulted at this link.

Το ενδιαφέρον για τις πολιτικές της ΕΕ μεγαλώνει

Δημοσκόπηση «Parlemeter» 2015

Το ενδιαφέρον για τις πολιτικές της ΕΕ μεγαλώνει

Τα αποτελέσματα στην Ελλάδα

Η δημοσκόπηση «Parlemeter» 2015 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διεξάχθηκε στα 28 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την εταιρεία δημοσκοπήσεων TNS opinion, στο χρονικό διάστημα 19-29 Σεπτεμβρίου 2015.

Η δημοσκόπηση αυτή απασχόλησε δύο διαφορετικές δημοσιεύσεις. Η πρώτη δημοσίευση επικεντρώνεται στην προβληματική των μεταναστεύσεων και στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Δημοσιεύτηκε δε στις 14 Οκτωβρίου 2015, παραμονές του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Η δεύτερη δημοσίευση επικεντρώνεται ειδικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε ζητήματα σχετικά με την αφοσίωση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το τι σημαίνει να ανήκεις σε αυτήν, στην ταυτότητα, στην ιθαγένεια, στις πολιτικές προτεραιότητας και στις αξίες.

Σε επίπεδο ΕΕ, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι η διεξαγωγή της έρευνας συμπίπτει χρονικά με το απόγειο του μεταναστευτικού κύματος, όταν άρχισαν να κλιμακώνονται οι συζητήσεις για το μέλλον της ΕΕ και δη της οικονομικής και κοινωνικής ένωσης.

Διαβάζοντας τα αποτελέσματα, ο αναγνώστης πρέπει να έχει κατά νου ότι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι αποτέλεσμα στάθμισης και ότι τα στοιχεία των έξι πολυπληθέστερων κρατών μελών βαραίνουν κατά ποσοστό περίπου 70% στη διαμόρφωση αυτού του μέσου όρου.

Όλα τα «Ευρωβαρόμετρα»

• Περίληψη
• Συνοπτική παρουσίαση - Μέρος Ι Μετανάστευση
• Συνοπτική παρουσίαση - Μέρος ΙΙ Parlemeter
• Θεματολογικό δελτίο για τη Μετανάστευση
• Εθνικά θεματολογικά δελτία για το «Parlemeter» EL CY EU 28 (37 Mo

Σημεία ομιλίας Ελίζας Βόζεμπεργκ στην εκδήλωση «Ενωμένοι για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών»

«Ενωμένοι για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών»

• Η έμφυλη βία αποτελεί μία από τις πιο διαδεδομένες και ταυτόχρονα πιο επαίσχυντες μορφές παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ παράλληλα εντείνει την ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών.
• Η βία κατά των γυναικών και ιδίως η ενδοοικογενειακή βία, συνιστά την πιο συχνή μορφή βίας στην εποχή μας.
• Είναι χαρακτηριστικό ότι το ποσοστό της ενδοοικογενειακής βίας στην ΕΕ εμφανίζεται σημαντικά υψηλό, αφού το 22% των γυναικών έχουν εμπειρία σωματικής βίας, ενώ το 43% έχει υποστεί κάποια μορφή ψυχολογικής βίας από τον σύντροφό του.
• Ο όρος “βία κατά των γυναικών”, σύμφωνα με τον ορισμό που υιοθετήθηκε από την 4η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη Γυναικών, περιλαμβάνει «κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα ή είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα, την σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας είτε αυτό προκύπτει στην δημόσια είτε στην ιδιωτική ζωή».
• Όπως προκύπτει από τον παραπάνω ορισμό η βία κατά των γυναικών εκδηλώνεται με διάφορες μορφές : ως ενδοοικογενειακή βία, βιασμός, σεξουαλική παρενόχληση, trafficking (παράνομη διακίνηση και εμπορία ανθρώπων), πορνεία, ψυχολογική βία, mobbing (ψυχολογική παρενόχληση σε χώρους εργασίας), stalking (επίμονη παρακολούθηση) και τα τελευταία χρόνια ως παρενόχληση μέσω διαδικτύου.
• Υπάρχει επίσης μια ακραία μορφή βίας που εκδηλώνεται με τον σεξουαλικό ακρωτηριασμό κοριτσιών, κυρίως σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, σπανιότερα ακόμη και της Ευρώπης, υπό το μανδύα του εθίμου και της τοπικής ή θρησκευτικής παράδοσης.
• Οι ανωτέρω μορφές βίας κατά των γυναικών παραβιάζουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και απαιτούν συντονισμένες δράσεις και εκστρατείες πρόληψης, ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την αποτελεσματική τους αντιμετώπιση.
• Από σχετική μελέτη του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν πρόσφατα στις Βρυξέλλες, προκύπτει ότι μία στις τρεις γυναίκες στην Ευρώπη έχει πέσει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής επίθεσης. Στην εν λόγω έρευνα συμμετείχαν συνολικά 42.000 γυναίκες (1.500 γυναίκες από κάθε ένα εκ των 28 κρατών μελών).
• Αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσοστό των γυναικών, που έχει υποστεί σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση στην Ελλάδα ανέρχεται στο 25%, είναι δηλαδή πιο χαμηλό από τον προαναφερθέντα ευρωπαϊκό μέσο όρο του 33%.
• Θα πρέπει όμως να τονιστεί ότι η παραπάνω θετική απόκλιση για τη χώρα μας οφείλεται στο γεγονός ότι σε άλλες χώρες – ιδίως του ευρωπαϊκού βορά – οι γυναίκες ενθαρρύνονται σε μεγαλύτερο βαθμό να καταγγείλουν τις εις βάρος τους πράξεις, σε αντίθεση με τη χώρα μας, όπου είναι υψηλός ο αριθμός των μη καταγγελθέντων περιστατικών.
• Πολλές γυναίκες, που πέφτουν θύματα βίας, διστάζουν να καταγγείλουν τις εις βάρος τους πράξεις δέσμιες φόβου, ντροπής, κοινωνικών αντιλήψεων και οικονομικής ή συναισθηματικής εξάρτησης από τους θύτες.
• Μάλιστα επειδή ιδίως η ενδοοικογενειακή βία δύσκολα γνωστοποιείται ακόμη και στο στενό κύκλο του θύματος, επικρατεί η λανθασμένη αντίληψη ότι το φαινόμενο αφορά μεμονωμένες πληθυσμιακές ομάδες. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική, καθώς κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας πίσω από τις “κλειστές πόρτες” συμβαίνουν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.
• Περαιτέρω η οικονομική κρίση, εξαιτίας της οποίας εκτοξεύθηκαν οι δείκτες φτώχειας και ανεργίας, δημιούργησε ένα περιβάλλον γενικευμένης αβεβαιότητας, έντασης και ανασφάλειας, κάτι που συνιστά πρόσφορο έδαφος για την έξαρση φαινομένων βίας.
• Εκτός των άλλων προφανών συνεπειών, το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών συνεπάγεται και οικονομικό κόστος, το οποίο περιλαμβάνει την περίθαλψη από τις δομές σωματικής και ψυχικής υγείας, τις αναρρωτικές άδειες, την απουσία του θύματος της επίθεσης από την εργασία του, αλλά και την περαιτέρω επιβάρυνση του ήδη υπερφορτωμένου συστήματος απονομής της δικαιοσύνης.
• Κατά κοινή ομολογία το σχολείο και η οικογένεια είναι οι παράγοντες που διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό τις αντιλήψεις των νέων ανθρώπων. Υπό το πρίσμα αυτό το σχολείο εκτός από τις αμιγώς μορφωτικές ανάγκες των παιδιών, θα πρέπει να μεριμνά για την εξοικείωση των μαθητών από μικρή ηλικία με τις έννοιες της ισότητας των δύο φίλων και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
• Περαιτέρω, με δεδομένη τη μεγάλη διεισδυτικότητα των ΜΜΕ, είναι σημαντικό να τηρείται από την πλευρά τους ένας στοιχειώδης “κώδικας δεοντολογίας”, με στόχο την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των γυναικών. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να μην εμφανίζεται η βία κατά των γυναικών ως “φυσιολογική” ή κοινωνικά αποδεκτή.
• Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να μας προβληματίσει η διάχυτη βία στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, που έχει οδηγήσει στο γνωστό θλιβερό αποτέλεσμα ένα παιδί μέχρι την ενηλικίωσή του να έχει παρακολουθήσει χιλιάδες φόνους και σκηνές ωμής βίας. Η προφανής συνέπεια είναι να εντείνεται η επιθετικότητα των νέων ανθρώπων και παράλληλα να δημιουργούνται επικίνδυνα πρότυπα βίαιης συμπεριφοράς των σημερινών παιδιών και αυριανών ενηλίκων.
• Επιπρόσθετα η αναπαραγωγή από τα ΜΜΕ αρνητικών ή ακόμη και προσβλητικών στερεοτύπων για το γυναικείο φύλο, μέσα από εφημερίδες, περιοδικά, ταινίες, διαφημίσεις, ραδιόφωνο, τηλεόραση κ.λπ. υπονομεύει τη θέση της γυναίκας και δημιουργεί ένα πρόσφορο έδαφος για παραβίαση των δικαιωμάτων της, με πιο ακραία μορφή τα φαινόμενα της εις βάρος της βίας.
• Αυτές οι στερεοτυπικές αναπαραστάσεις για τη θέση των δύο φύλων μέσω των ανωτέρω μηχανισμών αναπαραγωγής, η επίδραση των οποίων είναι διαρκής και καθημερινή, καταλήγουν στη διάχυση σεξιστικών προιδεάσεων στην κοινωνία, ενισχύοντας σε σημαντικό βαθμό τις έμφυλες διακρίσεις και παρεμποδίζοντας την ισότιμη ανάπτυξη των γυναικών.
• Σύμφωνα με τον ορισμό, που έχει υιοθετηθεί από την αρμόδια επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την Ισότητα των φύλων, «Τα στερεότυπα βασίζονται σε κοινωνικά κατασκευασμένες αντιλήψεις, πρακτικές και πεποιθήσεις». Από τη στιγμή που τα στερεότυπα δεν λαμβάνουν υπόψη το κοινωνικό περιβάλλον ή τις προσωπικές και έμφυτες ικανότητες κάθε ατόμου, τείνουν να χαρακτηριστούν ως προκαταλήψεις, η εξάλειψη των οποίων απαιτεί την ανάληψη σχετικής πολιτικής πρωτοβουλίας, στην περίπτωση της ΕΕ από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
• Αυτό που θα πρέπει να αναδειχθεί κατά τη χάραξη της εν λόγω πολιτικής είναι οι πολλαπλές προκαταλήψεις που υφίστανται ακόμη και σήμερα οι γυναίκες και έχουν ως αποτέλεσμα το γυναικείο φύλο όχι μόνο να υποεκπροσωπείται σε θέσεις ευθύνης, αλλά και να υποαμοίβεται σε σύγκριση με τους άνδρες για την παροχή της ίδιας εργασίας.
• Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης : Στον ευρωπαϊκό χώρο σημαντική πρωτοβουλία από την πλευρά του Συμβουλίου της Ευρώπης υπήρξε η υπογραφή το 2011 της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και την καταπολέμηση κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών. Πρόκειται για το πρώτο διεθνές κείμενο για την πρόληψη της βίας, την προστασία των θυμάτων και την τιμωρία των δραστών, το οποίο θέτει το ζήτημα της βίας στο πλαίσιο της ανισότητας των φύλων. Πιο συγκεκριμένα :
• Α) Για την πρόληψη : Η Σύμβαση προβλέπει την εκπαίδευση των επαγγελματιών που έρχονται σε επαφή με τα θύματα, την διοργάνωση ενημερωτικών εκστρατειών, την ένταξη στην εκπαιδευτική ύλη θεμάτων όπως η ισότητα των φύλων και η επίλυση συγκρούσεων στις διαπροσωπικές σχέσεις, την πραγματοποίηση προγραμμάτων θεραπείας για τους δράστες ενδοοικογενειακής βίας και την συνεργασία με τα ΜΜΕ με στόχο την εξάλειψη των αρνητικών στερεοτύπων.
• Σχετικά με την αξία της πρόληψης αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με σχετικές μελέτες το κόστος αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών είναι 20 φορές μεγαλύτερο σε σχέση με το κόστος της πρόληψης του φαινομένου.
• Β) Για την προστασία των θυμάτων : Η Σύμβαση παρέχει την εξουσία στην αστυνομία να απομακρύνει το δράστη ενδοοικογενειακής βίας από το σπίτι, ενώ παράλληλα διασφαλίζει την πρόσβαση των θυμάτων στην πληροφόρηση για τα δικαιώματά τους και τις διαθέσιμες υπηρεσίες, τη λειτουργία ξενώνων και τη λειτουργία δωρεάν τηλεφωνικών γραμμών στήριξης.
• Γ) Για τη δίωξη των δραστών : Η σύμβαση προβλέπει την ποινικοποίηση κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών. Τα κράτη μέλη οφείλουν να εισάγουν στο εθνικό τους δίκαιο τις αναγκαίες ρυθμίσεις προκειμένου να καλύψουν τα σχετικά κενά που τυχόν υφίστανται.
• Δ) Για τις ολοκληρωμένες πολιτικές : Η σύμβαση προβλέπει τις συντονισμένες δράσεις όλων των εμπλεκόμενων φορέων, όπως οι κυβερνητικές δομές, η δικαστική εξουσία και οι ΜΚΟ, τόσο σε κεντρικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο.
• Ε) Για την παρακολούθηση της εφαρμογής της Σύμβασης : Η Σύμβαση προβλέπει έναν μηχανισμό παρακολούθησης με στόχο την αξιολόγηση της εφαρμογής των όρων της στην πράξη. Ο εν λόγω μηχανισμός αποτελείται από μία ομάδα εμπειρογνωμόνων και από την Επιτροπή των μερών, στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι των κρατών μελών.
• Όμως τον Μάιο του 2011 την εν λόγω Σύμβαση υπέγραψαν τα 23 από τα συνολικά 47 κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Στη συνέχεια προσχώρησαν στη Σύμβαση άλλες 13 ευρωπαϊκές χώρες, ενώ 11 κράτη μέλη δεν έχουν προβεί σε καμία ενέργεια. Αλλά και από τις χώρες που έχουν υπογράψει τη Σύμβαση μόλις οι 16 την έχουν κυρώσει. Ο λόγος είναι το υψηλό κόστος που συνεπάγεται η εφαρμογή της. Η Ελλάδα την έχει μεν υπογράψει, αλλά ακόμη δεν έχει προχωρήσει στη διαδικασία κύρωσης.
• Είναι αδήριτη η ανάγκη κύρωσης της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης από όλα τα κράτη μέλη προκειμένου να γίνει πράξη η αποτελεσματική προστασία των κακοποιημένων γυναικών.
• Μία από τις συνέπειες της μη κύρωσης της Σύμβασης είναι η μη επαρκής νομική κάλυψη συγκεκριμένων περιπτώσεων βίας κατά των γυναικών από το εθνικό δίκαιο ορισμένων κρατών μελών, όπως για παράδειγμα αυτών της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της επίμονης παρακολούθησης.
• Μία ακόμη συνέπεια είναι η αδυναμία ειδικής εκπαίδευσης των επαγγελματιών που έρχονται σε επαφή με τα θύματα της βίας (αστυνομικοί, γιατροί, δικαστικοί λειτουργοί κ.λπ.), λόγω έλλειψης πόρων.
• Συνοψίζοντας θα ήθελα να τονίσω ότι τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις για το ρόλο των δύο φύλων, ο φόβος του κοινωνικού διασυρμού και το έλλειμμα παιδείας και ενημέρωσης είναι οι βασικοί παράγοντες, που ευνοούν την εκδήλωση κρουσμάτων βίας κατά των γυναικών.
• Απέναντι σε αυτούς τους παράγοντες οφείλουμε να αντιτάξουμε την ενθάρρυνση των θυμάτων να καταγγέλλουν κάθε περιστατικό βίας, την έμπρακτη στήριξη των γυναικών που δοκιμάζονται από τέτοιες καταστάσεις, την ενίσχυση των δομών υποστήριξης κακοποιημένων γυναικών και την αυστηροποίηση της ποινικής μεταχείρισης των δραστών, όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο.
• Από τη θέση μου ως μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εργάζομαι από την πρώτη στιγμή και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι με όλες μου τις δυνάμεις για μια Ευρώπη απαλλαγμένη από τον κοινωνικό αποκλεισμό των γυναικών και την έμφυλη βία, φαινόμενα που προσβάλλουν βάναυσα όχι μόνο τις γυναίκες, αλλά πάνω απ’ όλα τις θεμελιώδεις αξίες του ευρωπαϊκού μας πολιτισμού.

52 Eυρωπαίοι καθηγητές εξηγούν τι δημιούργησε την οικονομική κρίση στην Ευρωζώνη

«Είναι αδύνατον να βγούμε από την κρίση αν δεν συμφωνήσουμε στο τι πήγε στραβά» υποστηρίζουν δεκάδες ευρωπαίοι καθηγητές οικονομικών οι οποίοι συμμετέχουν στην μελέτη «Επανεκκινώντας την Ευρώπη»

Με τίτλο «Επανεκκινώντας την Ευρώπη (βήμα πρώτο): Συμφωνώντας στο αφήγημα της κρίσης» πάνω από πενήντα καθηγητές οικονομικών από μεγάλα πανεπιστήμια της Ευρώπης (ανάμεσά τους και Έλληνες) συμμετέχουν στην πιο σοβαρή μέχρι στιγμής προσπάθεια να γίνει μια... ακτινογραφία της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη. 



Πρόκειται για μία μεγάλη προσπάθεια να συζητηθεί το πρόβλημα της κρίσης με πραγματικούς όρους προκρίνοντας την θέση ότι αν δεν υπάρξει μια συναίνεση για το αφήγημα που μας οδήγησε στην κρίση δεν μπορούν να δοθούν οι λύσεις που θα ισχυροποιήσουν την Ευρωζώνη και να την επαναφέρουν στον δρόμο της ανάπτυξης.

Η πρώτη δημοσίευση από την υπό εξέλιξη μελέτη, φέρνει στην επιφάνεια αρκετές από τις κακοδαιμονίες που χαρακτηρίζουν την Ευρωζώνη, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να επισημάνει ότι πολλές φορές οι δομές της λειτούργησαν όχι κατευναστικά αλλά ως «ενισχυτές» της κρίσης. Στο κείμενο γίνεται μια αναδρομή στις απαρχές της κρίσης -και ακόμα παλαιότερα- διαπιστώνοντας ότι σε μεγάλο βαθμό δεν πρόκειται για μια κρίση χρέους, αλλά μια κρίση ισοζυγίου πληρωμών για κάποιες από τις χώρες που ενεπλάκησαν στην κρίση. 

Πόσο θα διαρκέσει η κρίση;

Όπως αναφέρεται στο κείμενο που έχει συνταχθεί με την συμβολή 52 καθηγητών, η κρίση στην Ευρωζώνη εμφανίστηκε τον Μάιο του 2010 και έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Αν και έχουν κάνει την εμφάνισή τους κάποια θετικά στοιχεία, η ανάπτυξη στα κράτη της Ευρωζώνης και η ανεργία συνεχίζουν να είναι σε αποθαρρυντικά επίπεδα. Και θα μείνουν έτσι για πολλά χρόνια ακόμα.

Ένα μεγάλο μέρος των νέων της Ευρώπης είναι άνεργοι κατά την διάρκεια της πιο κρίσιμης ηλικίας για την επαγγελματική τους καριέρα. Η οικονομική ανέχεια τρέφει τον εξτρεμισμό και τις εθνικιστικές τάσεις την ίδια στιγμή που η Ευρώπη χρειάζεται να ενωθεί για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που έχουν να κάνουν είτε με το προσφυγικό είναι με πιθανά νέα οικονομικά σοκ σε κάποιες χώρες. Το χειρότερο όμως είναι ότι πολλές από τις ανισορροπίες που οδήγησαν την οικονομική Ένωση σ' αυτή την κρίση είναι ακόμα παρούσες.

Πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Οι περισσότερες έχουν επενδύσει μεγάλα ποσά στο δημόσιο χρέος των κρατών τους, ένας δεσμός που εμπλέκει τις τράπεζες με τις κυβερνήσεις και το αντίθετο. Οι οφειλέτες από όλη την ηπειρωτική Ευρώπη είναι ευάλωτοι στην ομαλοποίηση των επιτοκίων τα οποία είναι σχεδόν μηδενικά εδώ και χρόνια.

«Επανεκκινώντας την Ευρώπη»

Το να δημιουργήσουμε μία συναίνεση για το τι προκάλεσε την Ευρωπαϊκή Κρίση είναι άκρως απαραίτητο. Όταν συμβαίνουν άσχημα πράγματα, είναι φυσική αντίδραση στο να φτιάχνουμε αμέσως την ζημιά, και να παίρνουμε τα απαραίτητα μέτρα για να τα αποφύγουμε στο μέλλον. Είναι αδύνατον να συμφωνήσουμε στα βήματα που πρέπει να κάνουμε όμως, χωρίς να υπάρχει συμφωνία στο τι πήγε λάθος. Χωρίς αυτή την συμφωνία, ημίμετρα και περίπλοκοι συμβιβασμοί είναι η συνήθης πρακτική. Όμως αυτό δεν αρκεί για να σταματήσει την κρίση στην Ευρωζώνη ούτε να επαναφέρουμε την ανάπτυξη.

Γι' αυτό και το να δημιουργήσουμε μία συναινετική αφήγηση για την κρίση στην Ευρωζώνη είναι πάρα πολύ σημαντικό. Οι άνθρωποι που αποφασίζουν για τις τύχες των χωρών της Ευρωζώνης δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουν για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν ώστε να αποφευχθούν τα λάθη στο μέλλον, παρά μόνο αν συμφωνήσουν τώρα στα βασικά γεγονότα που εξηγούν τι πήγε στραβά με την κρίση και γιατί κράτησε τόσο πολύ

Η κρίση στην Ευρωζώνη ήταν μία ξαφνική κρίση

Η σκληρή πραγματικότητα πίσω από σχεδόν κάθε οικονομική κρίση είναι οι ταχείς ρυθμοί της ανάπτυξης μιας οικονομικής διαταραχής. Στην περίπτωση της Ευρωζώνης, η διαταραχή είχε χαρακτηριστικά που δεν ήταν συνηθισμένα: ο μεγάλος ιδιωτικός και κρατικός δανεισμός από το εξωτερικό. 

Από την εποχή της παρουσίασης του ευρώ μέχρι την εμφάνιση της κρίσης, υπήρχαν μεγάλες κινήσεις κεφαλαίων από τις χώρες του σκληρού πυρήνα της Ευρώπης όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ολλανδία, σε χώρες τις περιφέρειας όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ελλάδα. Το πιο σημαμαντικό είναι ότι η κρίση δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια κρίση χρέους των κρατών, ακόμα και εξελίχθηκε έτσι. 

Εκτός από την Ελλάδα, τα κράτη που κατέληξαν με προγράμματα διάσωσης δεν ήταν εκείνα που είχαν την μεγαλύτερη αναλογία χρέους ως προς το ΑΕΠ. Το Βέλγιο και η Ιταλία μπήκαν στην κρίση με το ποσοστό αυτό γύρω στο 100%, και ακόμα δεν έχουν τελειώσει με τα προγράμματα της τρόικα. Η Ιρλανδία και η Ισπανία, με ποσοστά κάτω του 40% χρειάστηκαν και αυτές σημαντικά προγράμματα διάσωσης. 

Οι πραγματικοί ένοχοι είναι οι μεγάλες ροές κεφαλαίων μέσα στην Ευρωζώνη που έγιναν κατά ολόκληρη την δεκαετία πριν την εμφάνιση της κρίσης. Οι ανισορροπίες αυτές αποτέλεσαν την καύσιμη ύλη για την έκρηξη της κρίσης στην δεκαετία του 2010. Όλα τα κράτη που επλήγησαν από την κρίση παρουσίαζαν ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Ενώ όσα παρουσίαζαν πλεονάσματα στο ισοζύγιο, δεν χτυπήθηκαν από την κρίση. 
΄
Όταν χτύπησε η κρίση, υπήρξε μια αιφνιδιαστική παύση του διασυνοριακού δανεισμού. Οι επενδυτές έγιναν διστακτικοί στο να δανείζουν σε άλλες χώρες, ειδικά στις τράπεζες και τις κυβερνήσεις. Παρ' όλα αυτά, η νομισματική ένωση των κρατών της Ευρωζώνης μείωσε το φαινόμενο της αιφνιδιαστικής παύσης, χωρίς να φθάσουμε στο παράδειγμα της Ισλανδίας που βρέθηκε ξαφνικά ξεκρέμαστη, μην ανήκοντας στην Ευρωζώνη.

Η αιφνιδιαστική μείωση των πρακτικών που χαρακτήριζαν την νομισματική ένωση, έκανε αμέσως την εμφάνισή της στην αύξηση των ασφαλίστρων κινδύνου. Το απότομο τέλος των ροών κεφαλαίων έφερε στην επιφάνεια ανησυχίες σχετικά με την βιωσιμότητα των τραπεζών και των κυβερνήσεων σε χώρες που είχαν μεγάλη εξάρτηση από τον ξένο δανεισμό, δηλαδή εκείνες που είχαν τα μεγαλύτερα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. 

Η επιβράδυνση της ανάπτυξης παρήγαγε μεγάλα ελλείμματα και πολύ γρήγορα αυξανόμενο ποσοστό του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ. Όταν τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα, αρκετές κυβερνήσεις έπρεπε να αναλάβουν μέρος των χρεών των τραπεζών τους, αυξάνοντα έτσι το εθνικό χρέος ακόμα περισσότερο. Με αυτό τον τρόπο έχουμε την μετατροπή μιας κρίσης στο ισοζύγιο πληρωμών σε κρίση δημόσιου χρέους.

Η Ευρωζώνη ως «ενισχυτής» της κρίσης

Η νομισματική ένωση επέδρασε αρνητικά σε όλο αυτό το πλαίσιο, δεδομένου ότι επέτρεψε στις ανισορροπίες μεταξύ των χωρών να πάρουν τόσο μεγάλες διαστάσεις χωρίς να υπάρξει κάποια προειδοποίηση πριν η κρίση χτυπήσει. Έχει ακόμα σημασία γιατί η ελλιπής θεσμική υποδομή ενίσχυσε την αρχική απώλεια εμπιστοσύνης στα κράτη με ελλείμματα, με διάφορους τρόπους. 

Ένα εξίσου σημαντικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι τα κράτη της Ευρωζώνης που μπλέχτηκαν στην κρίση δεν είχαν κάποιον δανειστή-σωτήρα για έσχατη ανάγκη. Η απουσία μιας τέτοιας δυνατότητας αύξησε ακόμα περισσότερο την δίνη της αύξησης των ασφαλίστρων κινδύνου μαζί με την αύξηση των ελλειμμάτων που ανέκυψαν από το υψηλότερο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους. Αυτό το φαινόμενο εμφανίστηκε πολύ έντονα στην Πορτογαλία, και λίγο έλειψε να πιάσει στα δίχτυα του την Ιταλία, την Ισπανία και το Βέλγιο. Ακόμα και η Γαλλία και η Αυστρία μπήκαν στον μισοσκότεινο προθάλαμο του χρέους στην κορύφωση της κρίσης.

Η άλλη κλασική αντιμετώπιση των οικονομικών κρίσεων, η υποτίμηση του νομίσματος, ήταν αδύνατη για τα κράτη του ευρώ. Όλα αυτά μαζί, σήμαινε ότι ο δανεισμός σε ευρώ ήταν παρόμοια με το χρέος σε ξένο νόμισμα, κάτι που δημιουργούσε μία παραδοσιακή μορφή κρίσης, με αιφνιδιαστική εξέλιξη. 

Οι στενοί δεσμοί μεταξύ των κρατών της Ευρωζώνης και των κυβερνήσεών τους, ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την εξάπλωση της κρίσης. Αυτή η «δίνη της καταστροφής» ήταν και ο κύριος λόγος που μία και μόνη έκπληξη στην Ελλάδα θα μπορούσε να διογκωθεί σε μία συστημική κρίση ιστορικών και παγκόσμιων διαστάσεων.

Η κυρίαρχη θέση της τραπεζικής χρηματοδότησης μετέδωσε τα προβλήματα στην ευρύτερη οικονομία. Καθώς η «δίνη της καταστροφής» και η επιβράδυνση της οικονομίας αύξαναν την αβεβαιότητα, οι επενδύσεις υπέφεραν πιο πολύ απ' ότι σε χώρες όπου η χρηματοδότηση είναι λιγότερο «κεντρική» όπως οι ΗΠΑ.

Η διαχείριση της κρίσης

Η όλη κατάσταση έγινε ακόμα χειρότερη από την κακή διαχείριση της κρίσης. Έγιναν πολλά λάθη, αλλά πάνω απ' όλα δεν υπήρξε τίποτα μέσα στους θεσμούς της Ευρωζώνης που θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε μία κρίση αυτής της έκτασης. Οι ηγέτες των κρατών της Ευρωζώνης αντιμετώπισαν την διπλή πρόκληση της κατάσβεσης της φωτιάς της κρίσης και την ενδυνάμωση των θεσμών, την ίδια στιγμή όπου τα συμφέροντα των οφειλετών και των πιστωτών απείχαν πολύ μεταξύ τους, και οι εκλογές σε κάθε χώρα πίεζαν με τον δικό τους τρόπο στις εξελίξεις. 

Κρίνοντας από τις αντιδράσεις των αγορών, κάθε πολιτική παρέμβαση έσωζε την παρτίδα μεσοπρόθεσμα, όμως όλα έπαιρναν χειρότερη τροχιά μετά το πέρασμα κάποιου χρονικού διαστήματος. Το σημείο καμπής ήρθε το καλοκαίρι του 2012 με την δημιουργία μιας τραπεζικής ένωσης από τον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, και την απόφασή του να γίνει «ό,τι χρειάζεται» για να ξεπεραστεί η κρίση.

Ποιοι καθηγητές συμμετέχουν στην μελέτη

Η λίστα που ακολουθεί περιλαμβάνει τα ονόματα όλων των καθηγητών που συμμετέχουν στην πανευρωπαϊκή μελέτη για την κρίση. Όσοι θέλουν να συμμετέχουν, μπορούν, με μόνη προϋπόθεση να έχουν κάποιον πανεπιστημιακό τίτλο γύρω από τα οικονομικά. Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να στείλουν το βιογραφικό τους στο email: support.rebooting@cepr.org 

Silvana Tenreyro, LSE, 
Sir Charles Bean, LSE (Ex-Deputy Governor Bank of England), 
Philippe Bacchetta, University of Lausanne, 
Jorge Braga de Macedo, Universidade Nova de Lisboa, 
Lars E O Svensson, Stockholm School of Economics (ex-Deputy Governor of Sveriges Riksbank), 
Andrew Rose,UC Berkeley, 
László Halpern, Hungarian Academy of Sciences, 
Refet S. Gürkaynak, Bilkent University, 
Giorgio E Primiceri, Northwestern University, 
Peter Bofinger, Universität Wurzburg, 
Jürgen von Hagen, Universität Bonn, 
Tryphon Kollintzas, Athens University of Economics and Business, 
Patrick Honohan, Trinity College Dublin (Ex-Governor of Central Bank of Ireland), 
Charles A Goodhart, LSE, 
David Vines, University of Oxford, 
Fabrizio Coricelli, University of Paris I, Stephanie Schmitt-Grohé, Columbia University, 
Pierre-Olivier Gourinchas, UC Berkeley, 
Evi Pappa, EUI, Cédric Tille, The Graduate Institute, Geneva (Member of the Swiss National Bank Council), 
Stephen G. Cecchetti, Brandeis International Business School (ex chief economic adviser for Bank of International Settlements), 
Carmen Reinhart, Harvard, 
Ugo Panizza, Graduate Institute, Geneva, 
Tommaso Monacelli, Bocconi, 
Donato Masciandaro, University of Bocconi,
Tony Yates, University of Birmingham, 
Francisco Torres, LSE European Institute, 
Annette Bongardt, LSE European Institute, 
Yannis M. Ioannides, Tufts University, 
Paolo Giudici, University of Pavia, 
John Hassler,Institute for International Economic Studies in Stockholm, 
Dirk Schoenmaker, Rotterdam School of Management, Erasmus University, 
Guillaume Daudin, Université Paris-Dauphine, 
Jesper Stage, Luleå University of Technology, 
Manos Matsaganis, Athens University of Economics and Business, 
Athanasios Orphanides, MIT (Ex-Governor of Central Bank of Cyprus), 
Anthony Elson, Sanford School of Public Policy, Duke University,
Barry Eichengreen, UC-Berkeley, 
Charles Wyplosz, Graduate Institute Geneva,
Cecilio Tamarit, University of Valencia, 
Arnoud Boot, University of Amsterdam, 
Panagiotis Petrakis, National and Kapodistrian University of Athens, 
Augusto Schianchi, University of Parma, 
Ed Westerhout, University of Amsterdam, 
John Muelbauer, University of Oxford, 
Panos Tsakloglou, Athens University of Economics and Business, 
Harald Fadinger, University of Mannheim, 
Karl Morasch, Bundeswehr University Munich, 
Bas Jacobs, Erasmus University Rotterdam, 
Antonio Fatas, INSEAD, 
Erik Jones, SAIS JHU Bologna, 
Laura Parisi, University of Pavia,
Manuel Pinho, Columbia  University (Former Minister of Economy of Portugal, 2005- 09), 
Andrea Salanti, Università degli Studi di Bergamo. 

protothema.gr